Ik geloofde Honor niet toen ze vorig jaar voor het eerst de robottelefoon plaagden. Dacht dat het een gimmick was. Een marketingstunt die bedoeld is om de aandacht af te leiden van het saaie stuk glas dat iedereen verzendt. Maar ik hield een prototype op het Mobile World Congress in maart. Er mee gespeeld. Dat heeft mij van gedachten doen veranderen. Het is echt. Nu wachten we gewoon op de lancering in het derde kwartaal in China.
Ze brachten het naar het filmfestival van Cannes. Gewreven gezichten. Selfies gemaakt. Ik heb een grote aankondiging gedaan.
Nog niet klaar
De telefoon? Klaar-achtig.
Hoe zit het met de daadwerkelijke mensachtige robot? De grote wandelende die debuteerde op dezelfde beurs? Houd je adem niet in. Dat zal niet snel voor consumenten gelden. Het ziet er onvoltooid uit. Misschien opzettelijk.
Maar de telefoon is op zichzelf al raar genoeg.
In een zee van incrementele updates en kleine kleurverschuivingen besloot Honor een telefoon te bouwen die beweegt.
Schuif het deksel omhoog. Daar is het. Een robotarm. Met een cardanische ophanging. Met een camera. Je laat het je handpalm zien. Draai je hand om. De arm zwaait naar buiten als een slang die de lucht proeft. Het is mechanisch theater in je zak.
En het is niet alleen een feesttruc.
De gimbal houdt de schoten stabiel. Vlotte tracking. Ik heb hem een keer zien dansen. Op beweging, niet op muziek. Het volgde mij. Toen deed het iets vreemds. AI-software heeft mij gescand. Van boven naar beneden. Ik heb mijn outfit beoordeeld. Er stond dat ik er goed uitzag. Verrast?
De echte test is echter niet de gimmick. Het zijn de beelden.
Op jacht naar makers
Wie wil dit? Beïnvloeders. YouTubers. De mensen die al draagbare gimbalcamera’s bij zich hebben, zoals de DJI Osmo. Waarom een telefoon met een arm kopen als de foto er modderig uitziet?
Eer weet dit.
Ze hadden vuurkracht nodig. Niet alleen specificaties. Prestige.
Daarom werkten ze samen met ARRI.
Voor de niet-ingewijden: ARRI bouwde de camera’s voor de films die je decennialang in de bioscoop zag. Ze doen het al sinds 1917, voordat iPhones bestonden, voordat geluid in de meeste films bestond. Hoogwaardig. Serieuze bioscoop.
David Bermbach, hoofd bij ARRI, noemde smartphones een ‘serieus hulpmiddel bij het professionele filmmaken’. Een gewaagd statement voor apparaten die we controleren terwijl we in de rij staan voor koffie. Hij beweert dat de kern van ARRI-beeldwetenschap nu in de consumententelefoon zit. Directe integratie. Geen filter.
Als ze het afschaffen.
Als de arm niet breekt. Als de lens levert wat ARRI belooft. Makers zouden de aparte cameratas misschien wel achterwege kunnen laten.
Onwaarschijnlijk?
Misschien.
Maar het is zeker niet saai. De herfst komt eraan. Houd je ogen open. De industrie heeft nog niet eerder een telefoonlancering op deze manier gezien. Zal het je schelen? Waarschijnlijk niet. Totdat jij dat doet.
