Het concept klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Ontwerp een stad waar mensen simpelweg langer leven. Dat is de belofte van de ‘blauwe zone’.
Het begon als antropologie. Onderzoekers hebben de kaart doorzocht op uitschieters. Ikaria in Griekenland. Loma Linda in Californië. Nicoya in Costa Rica. Okinawa in Japan. Sardinië in Italië. Deze plaatsen hadden hoge concentraties honderdjarigen. Mensen die ouder zijn dan 100 jaar, vaak zonder de gebruikelijke bagage van hartziekten of dementie. De gegevens waren duidelijk. Het dagelijkse leven daar zorgde voor een lang leven. Beweging. Verbinding. Doel. Minder rommel eten.
Maar toen veranderde er iets. Het idee van de blauwe zone was niet langer slechts een studie. Het werd een product.
Er ontstond een certificeringsprogramma. Gemeenschappen in de VS begonnen het model te kopen. Ze willen het kenteken. Ze willen de resultaten. Dus proberen ze de omstandigheden te manipuleren.
Neem de strandsteden van Californië. We kwamen langs om het experiment in realtime te bekijken. Werkt het importeren van de levensstijl? Of herverpakken we gewoon basisadvies op het gebied van de volksgezondheid met een strak nieuw merk?
Kun je een levensduur echt coderen in een postcode? Of is het gewoon de ouderwetse volksgezondheid die een nieuw pak draagt?
De kernvraag: Zijn blauwe zones een repliceerbare blauwdruk, of slechts een verzameling gelukkige ongelukken?
Colgate maakt dit soort video’s mogelijk. Ze hebben geen controle over wat we schrijven of zeggen. Maar hun steun houdt het licht aan.
