Elke 20 minuten de klok terugdraaien is vervelend. Je wilt een klok die een week meegaat, geen minuut. De oplossing ligt in overbrengingsverhoudingen. Door een versnellingsbak met hoge overbrengingsverhouding te creëren, kunt u de trommel aanzienlijk vertragen. Stel je een trommel voor die elke zes of twaalf uur draait. Plotseling hoef je alleen maar de klok elke week terug te draaien.
De berekening is eenvoudig. Wanneer de overbrengingsverhouding van de gewichtstrommel en het echappementtandwiel ongeveer 500:1 bedraagt, houdt de klok de tijd nauwkeurig bij zonder constante aandacht. Denk eens aan een specifieke opstelling: een echappementwiel met 120 tanden en een slinger met een halve secondeperiode. De secondewijzer is rechtstreeks aan dit tandwiel bevestigd. De overbrengingsverhouding van elke versnelling in de gewichtstrein is 8:1. Als je ze vermenigvuldigt, krijg je een totale verhouding van 492:1. Dicht genoeg bij 500:1 voor praktische doeleinden.
De handen bouwen
Wanneer de seconden beginnen te tikken, heb je minuten en uren nodig. Je hebt geen nieuwe mechanismen nodig, alleen meer versnellingen. Sluit een ander tandwiel met een overbrengingsverhouding van 60:1 aan op het echappement. Bevestig de minutenwijzer aan de laatste versnelling van deze reeks. Doe hetzelfde voor de urenwijzer, maar gebruik een verhouding van 12:1.
Presto. Je hebt een werkende klok. Het tikt. Handen bewegen. Het ziet er ingewikkeld uit, maar het is slechts geometrie en hefboomwerking.
Dit basisontwerp heeft echter twee ernstige tekortkomingen. Eerst landen de handen op verschillende assen. De secondewijzer draait om de ene as, de minutenwijzer op de andere en de urenwijzer op de derde. Dit is rommelig. Klokkenmakers lossen dit probleem op door buisvormige stelen te gebruiken. Ze lijnen de tandwielen zo uit dat hun aandrijfstelen dezelfde centrale as hebben. De ene buis zit in de andere. Kijk naar een traditionele wijzerplaat. Je kunt deze geneste opstelling zien. Het ziet er schoon uit omdat het fysiek geïntegreerd is.
Probleem met opwinden
Het tweede probleem is moeilijker te negeren. Omdat alle versnellingen aan elkaar zijn vergrendeld, kunt u de klok niet opwinden of verstellen zonder de wijzers stil te zetten. Dit is een aanzienlijk bruikbaarheidsprobleem. De oplossing is een slippend tandwiel. Met dit mechanisme kun je een deel van de trein losmaken.
Denk aan een polsklok. Wanneer je aan de steel trekt om de tijd in te stellen, activeer je het schuifmechanisme. Het scheidt kronkelende tandwielen van tijdwaarnemingsapparatuur. Stel je in het bovenstaande diagram voor dat je tijdelijk het kleine zwarte tandwiel uit de trein verwijdert. Je haalt hem eraf om de klok op te winden. Je zet hem terug om hem te laten draaien. Deze eenvoudige procedure lost het instelprobleem op zonder de nauwkeurigheid van de tijdwaarneming te beïnvloeden.
De vijf delen van de klok
Het is gemakkelijk om te verdwalen in koper en veren. Maar als je de kast verwijdert, is de slingerklok heel eenvoudig. Er zijn slechts vijf basiscomponenten. Begrijp deze, de rest zijn slechts details.
- Gewicht of veer : dit is een energiebron. Het biedt de kracht om handen te draaien. Zonder dat is de klok dood.
- Gewichtsoverbrenging : deze versnelling met hoge verhouding vergroot de beweging van de gewichtstrommel. Dit zorgt ervoor dat je de klok niet steeds terug hoeft te draaien.
- Escapement : dit is het hart van controle. Het bestaat uit een slinger, een anker en een echappementmechanisme. Het regelt nauwkeurig de vrijgave van energie uit het gewicht. Geen echappement, geen tijdwaarneming.
- Handtandwieltrein : dit vermindert de snelheid. Het zorgt ervoor dat de minuten- en uurwijzers op de juiste snelheid draaien. Seconden in een minuut. minuten per uur.
- Verstelmechanisme : Hiermee wordt de transmissie ontkoppeld, slipt of vergrendeld. Hierdoor kunt u de klok terugspoelen en aanpassen zonder de interne timinglogica voor onbepaalde tijd te stoppen.
Als je deze stukken ziet, verdwijnt de complexiteit. Klokken zijn gemakkelijk. Dat lijkt tenminste zo.
