Додому Internet i IT Gadżety Powojenny boom telewizyjny: od upadku radia do powstania telewizji

Powojenny boom telewizyjny: od upadku radia do powstania telewizji

Od chwili powstania telewizja przeszła zasadniczą transformację, w ciągu niespełna stu lat od nieistotnej ciekawostki do urządzenia gospodarstwa domowego. Jeśli zastanawiasz się, jak przeszliśmy od nieporęcznych urządzeń lampowych do dzisiejszych inteligentnych wyświetlaczy, podróż rozpoczęła się wkrótce po drugiej wojnie światowej.

Pod koniec lat czterdziestych przemysł radiowy stanął w obliczu kryzysu egzystencjalnego. Wraz z poprawą technologii telewizyjnej i spadkiem cen, szybko zastąpiła ona format czysto słuchowy. Rodziny już nie tylko słuchały, ale obserwowały. Zmiana była natychmiastowa i radykalna, oznaczając koniec ery radia jako głównego źródła domowej rozrywki i gwałtowny rozwój kultury telewizyjnej.

Środowisko oprogramowania tamtych czasów było równie prymitywne, ale niezwykle popularne. Widzowie gromadzili się przed ekranami, aby oglądać różne programy, które definiowały styl komediowy tamtej epoki. Na antenie dominowały dwa programy. „The Original Amateur Hour” zaspokoiło pragnienie publiczności lokalnych talentów i autentyczności dzięki Miltonowi Berle w Texaco Star Theatre. Pełne energii występy w stylu wodewilu Berle przyniosły mu tytuł „Mr. Television” i udowodniły, że komedie na żywo mogą generować wysokie oceny.

Okres ten położył podwaliny pod wszystko, co nastąpiło później. Kręcenie gałką i oglądanie występu komika na żywo w swoim salonie było cudem technologii, który zmienił sposób, w jaki społeczeństwo konsumuje media. To, co wydarzyło się później, przygotowało grunt pod rewolucję kolorową i erę cyfrową.

Boom telewizyjny lat 50. XX wieku

Lata pięćdziesiąte XX wieku były kluczową dekadą w historii telewizji, oznaczającą przejście od ciekawostki do podstawowego przedmiotu w gospodarstwie domowym. Howdy Doody był pierwszym i najpopularniejszym programem dla dzieci, który porywał młodą publiczność w całych Stanach Zjednoczonych. Inne godne uwagi programy to „I Love Lucy”, „Miesiąc miodowy”, „Samotny strażnik” i „Zostaw to bobrowi”. Pod koniec lat pięćdziesiątych prawie 90 procent amerykańskich gospodarstw domowych było wyposażonych w telewizor. Chociaż większość telewizorów była nadal czarno-biała, to właśnie w tej dekadzie pojawiły się telewizory kolorowe (i piloty). Następnie przyjrzymy się, jak lata 60. przyniosły zmiany w rozwoju telewizji.

Panorama telewizyjna z 1960 roku

W 1960 roku amerykański świat telewizyjny zmienił się dramatycznie. Prime time nie był już tylko wiadomościami i programami różnych gatunków. Flintstonowie zadebiutowali jako drugi serial animowany emitowany w największej oglądalności. Był to punkt zwrotny dla twórców komiksów i animatorów, którzy od dawna ograniczali się do sobotnich porannych audycji. Seria wprowadziła prehistoryczny humor do salonów w całym kraju.

W tym samym roku pierwsza debata prezydencka odbyła się na żywo w telewizji w Stanach Zjednoczonych. Media wizualne zaczęły definiować strategię polityczną. Kandydaci nie mogli już polegać wyłącznie na charyzmie platform radiowych i prasowych. Widzowie mogli obserwować, jak kandydaci poruszają się, pocą i przemawiają przed kamerą. To wydarzenie na nowo zdefiniowało relacje między politykami a obywatelami.

W tym okresie ukazały się inne ważne seriale telewizyjne. The Andrew Griffith Show wprowadził widzów w spokojny urok Mayberry. Trzej synowie badają dynamikę rodziny z innej perspektywy. Charmed łączy życie na przedmieściach z elementami nadprzyrodzonymi, tworząc wyjątkową formułę serialu komediowego. Batman co tydzień przenosił akcję komiksową do telewizji. Tymczasem Star Trek przygotowuje się do premiery i obiecuje zabrać widzów do ostatecznej granicy.

Tematy te nie ograniczają się do treści familijnych. Eseje Cagena przechodzą od wulgarnej pasji do głównego nurtu.

Rok 1960 to czas, kiedy media zaczęły odzwierciedlać kulturę i kształtować ją na nowe sposoby. Innowacyjność tych projektów wciąż budzi respekt. Zmieniają sposób opowiadania historii i sposób, w jaki widzowie wchodzą w interakcję z treścią. Dziedzictwo tej epoki jest nadal widoczne we współczesnych trendach nadawczych telewizji.

Do 1967 roku większość głównych sieci praktycznie zakończyła przejście na nadawanie w kolorze. Jeśli oglądasz programy w godzinach największej oglądalności, prawdopodobnie zobaczysz tony zamiast czerni i bieli. Ta zmiana technologiczna utorowała drogę estetyce telewizyjnej z lat 70. XX wieku, która zdefiniowała świat domowej rozrywki na następną dekadę.

Sterowanie analogowe i interfejs użytkownika

Jeśli przyjrzysz się uważnie telewizorom z tamtych czasów, zauważysz, że były one wyposażone w fizyczne elementy sterujące. Ogromne przełączniki kanałów to główny interfejs zmiany programów. Dla przeciętnego konsumenta nie istniało coś takiego jak pilot zdalnego sterowania. Musiałeś wstać. Trzeba było przekręcić klamkę. Trzeba było poczekać, aż obraz się ustabilizuje.

Interakcja dotykowa oznacza, że ​​widzowie mogą bezpośrednio wchodzić w interakcję ze sprzętem. Rękojeść jest duża i zwykle wykonana z teksturowanego plastiku lub metalu. Zapewniał wystarczający opór. Dla wielu osób to mechaniczne sprzężenie zwrotne jest ważną częścią rytuału oglądania telewizji. Domagała się uwagi. Nie pozwalało to na oglądanie telewizji w tle, tak jak robią to nowoczesne usługi przesyłania strumieniowego.

Program, który zdefiniował epokę

Programy tamtego okresu odzwierciedlały zmieniające się warunki społeczne. Były bardziej surowe. Były bardziej prowokacyjne. Przełamało to tabu rygorystycznie przestrzegane w poprzednich dekadach.

Do popularnych programów wyemitowanych w tej dekadzie zaliczał się Tylko jedna rodzina. Ten serial komediowy poruszał kwestie rasizmu, seksizmu i polityki z humorem, który był szokujący jak na tamte czasy. Zmuszał widzów do konfrontacji z niewygodną prawdą okraszoną żartami.

Saturday Night Live powstał w 1975 roku i na zawsze zmienił świat komedii. Przeniósł szkice na antenie do salonów, oferując świeże i lekceważące spojrzenie na bieżące wydarzenia i kulturę.

Happy Days stało się kamieniem milowym w kulturze i wywołało nostalgię za latami 50. XX wieku w okresie ich produkcji. Ich slogany weszły do ​​​​mowy codziennej.

Brady Bunch przedstawia wyidealizowaną, sterylną wersję życia rodzinnego. Było lekko, przewidywalnie i przytulnie. Stanowi to wyraźny kontrast w stosunku do szorstkich historii pokazywanych w innych programach.

Ulica Sezamkowa zrewolucjonizowała programy dla dzieci. Wykorzystanie psychologii edukacyjnej w nauczaniu umiejętności czytania i pisania. To dowód na to, że telewizja może bawić i jednocześnie uczyć. Jej wpływ na wczesną edukację dziecka jest nadal znaczący.

Dlaczego to jest ważne?

Te występy to coś więcej niż tylko rozrywka. Kształtują dyskusję. Wpływali na modę. Zmienili sposób, w jaki ludzie dyskutują o kwestiach społecznych. W latach 70. głównym ośrodkiem rodziny była telewizja. To tutaj oglądano wiadomości, śmiano się i wywoływano debaty.

Połączenie transmisji kolorowej i innowacyjnych treści stworzyło wyjątkowy moment kulturowy. Widzowie otrzymali możliwość zobaczenia szerszej perspektywy niż kiedykolwiek wcześniej. Technologia umożliwiła tworzenie bardziej kolorowych historii. Treść przekroczyła granice.

Ta era położyła podwaliny pod nowoczesny przemysł telewizyjny. Na ekranach nadal dominują formaty powstałe w latach 70., takie jak seriale komediowe, skecze komediowe i programy edukacyjne dla dzieci. Fizyczne pokrętła zniknęły, zastąpione przez przyciski i ekrany, ale dziedzictwo wczesnych programów cyfrowych przetrwało do dziś.

Przewijanie magnetyczne: jak zmieniło się postrzeganie telewizji wraz z pojawieniem się magnetowidu

Lata 70. dały nam coś więcej niż tylko dzwony i dyskotekę. Magnetowid (VCR) zrewolucjonizował pasywny charakter telewizji. Przed tą technologią telewizja była medium zaplanowanym. Gdy program jest włączony, obserwuj, co jest wyświetlane. Nie miałeś czasu obejrzeć programu? Szkoda. Magnetowid przełamał to liniowe ograniczenie i po raz pierwszy umożliwił nagrywanie programów telewizyjnych. To było nie tylko wygodne; oznaczało to przeniesienie władzy z nadawców na widzów.

Nagle możliwa stała się zmiana godzin oglądania. Możesz zapisywać programy do późniejszego oglądania, pomijać reklamy, a nawet wstrzymywać transmisje na żywo, jeśli Twoje urządzenie na to pozwala. To przekształciło telewizję z jednorazowego wydarzenia w namacalne, powtarzalne doświadczenie. Kasety kasetowe stały się osobistą biblioteką, umożliwiającą użytkownikom zarządzanie nawykami oglądania jeden po drugim, zamiast podążać za harmonogramem kanałów.

Ta innowacja położyła podwaliny pod dzisiejszą kulturę usług na żądanie. Bez magnetowidu koncepcje przeglądania równoległego i bibliotek strumieniowych mogłyby rozwijać się inaczej lub nawet wolniej. Możliwość nagrywania i odtwarzania multimediów stworzyła nową relację z treścią opartą na własności i kontroli, a nie na zwykłej obserwacji.

Co dalej?

Magnetowid położył podwaliny pod kolejny etap ewolucji domowej rozrywki. Wraz z poprawą technologii i poszukiwaniem większej wygody na rynku, branża skupiła się na latach 80-tych. Ta dekada przyniosła wyższą jakość dźwięku, cyfrowe interfejsy i początek końca ery taśmy analogowej.

Następnie przyjrzyjmy się telewizji w latach 80.

Lata 80.: złota era pilota i seriali komediowych

W latach 80. telewizja kablowa stała się niezwykle popularna, przyćmiewając tradycyjną telewizję sieciową. Pojawienie się niedrogich pilotów zrewolucjonizowało sposób, w jaki widzowie wchodzą w interakcję z treścią, dając im niespotykane wcześniej możliwości zmiany kanałów i pominięcia reklam. W tym okresie narodziły się także telenowele i złoty wiek seriali komediowych. W rankingach dominowały kultowe seriale, takie jak „The Cosby Show”, „Chaise” i „Family Ties”. Tymczasem w 1989 r. miał swoją premierę pierwszy odcinek „Simpsonów”, przygotowując grunt pod najdłużej emitowany amerykański serial komediowy w historii. Dekada dobiega końca, a w nadchodzących latach możemy spodziewać się jeszcze większych zmian.

Monopol CRT w latach 90

Do roku 1996 liczba telewizorów na świecie osiągnęła miliard. W rankingach dominował Seinfeld. Po 30 latach Johnny Carson w końcu opuścił Tonight Show. Ekran stał się medium masowym. Treść uległa zmianie. Sprzęt pozostaje ten sam.

Przez większą część lat 90. w salonie królowała technologia. Lampa elektronopromieniowa (CRT) tworzy obraz. Ona jest bardzo ciężka. Bardzo głęboko. Ona świeci jasno.

Płaskie ekrany są rzadkim wyjątkiem. Większość rodzin kupiła telewizory pudełkowe. Tuba za szybą definiuje kształt pomieszczenia. Nie można ich zawiesić na ścianie. Musisz przydzielić im miejsce.

Jest to domyślny tryb rozrywki. Dopóki nie przestał nim być.

Era tylnej projekcji

Zanim płaskie ekrany stały się powszechnie dostępne, tylna projekcja CRT była jedynym sposobem na uzyskanie dużego ekranu bez zajmowania całego salonu. W tak nieporęcznych urządzeniach projektor i ekran są połączone w jednej obudowie. Światło odbija się od tylnej części ekranu i wyświetla obraz do przodu. Było nieporęczne. To było bardzo trudne. Ale to zadziałało. Pod koniec lat 90. inżynierowie testowali już kolejną dużą zmianę w technologii wyświetlania.

Rozwój technologii plazmowej pod koniec lat 90

Telewizory plazmowe po raz pierwszy pojawiły się na rynku w 1997 roku. Podstawową zasadą działania ekranu plazmowego jest tworzenie obrazu poprzez oświetlenie maleńkich kolorowych świetlówek. Stał się bardzo popularny ze względu na smukłą obudowę.

Jak faktycznie działała technologia plazmowa

W przeciwieństwie do ekranów LCD, które ostatecznie stały się stałym elementem wyposażenia salonów, panele plazmowe nie korzystały z podświetlenia ciekłokrystalicznego. Zamiast tego każdy subpiksel zawiera małą komórkę wypełnioną gazem obojętnym, takim jak neon lub ksenon. Kiedy przez te ogniwa przepływa prąd wysokiego napięcia, gaz jonizuje, zamieniając się w plazmę. W tym stanie emitowane jest światło ultrafioletowe, które uderza w powłokę luminoforową na ściankach komórek, powodując jej świecenie na czerwono, zielono lub niebiesko.

Rezultatem jest głęboka czerń i wysoki poziom kontrastu nieosiągalny we wczesnych ekranach LCD. Zasadniczo technologia ta to siatka milionów maleńkich świetlówek. Choć brzmi to prosto, zadania inżynieryjne polegające na sterowaniu każdym elementem są złożone i kosztowne.

Dlaczego smukły design podbił serca użytkowników

Pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku grubość była symbolem statusu. Pomimo dużych ekranów telewizory plazmowe są zaskakująco cienkie. Zawieszone na ścianie wyglądają jak pływające płótno, a nie nieporęczne urządzenie. Ten estetyczny wygląd zachęcił do wczesnego przyjęcia tej technologii, mimo że była ona droższa i zużywała znacznie więcej energii niż jej poprzednik CRT.

Technologia ta miała jednak swoje ograniczenia. Wytwarzanie ciepła było wysokie, ponieważ komórki musiały być stale odświeżane, aby utrzymać stan plazmy. Jakość obrazu w ciemnych pomieszczeniach była oszałamiająca, ale jasność w jasnych pomieszczeniach była często gorsza od konkurencyjnych technologii. Jednakże panele plazmowe od dekady definiują jakość kina domowego klasy premium.

Telewizory LCoS z projektorem tylnym były kolejną opcją na rynku, ale wymagały własnego, specyficznego zestawu kompromisów. W przeciwieństwie do telewizorów z projekcją przednią, urządzenia te działają poprzez kierowanie światła przez szereg polaryzatorów. Polaryzatory można traktować jako specjalne filtry, które zmuszają fale świetlne do przemieszczania się po jednej, uporządkowanej ścieżce, zanim zostaną odbite. Przetworzone światło jest wzmacniane i wyświetlane z wnętrza obudowy z powrotem na ekran.

Wyniki są niezaprzeczalne. Jakość obrazu jak na tamte czasy jest znakomita. Doskonałe oddawanie barw i kontrast w porównaniu do poprzednich paneli CRT i plazmowych.

Dobra jakość obrazu nie musi oznaczać niskiej ceny.

Ale był haczyk. Urządzenia te są bardzo drogie w zakupie. Skomplikowana optyka i duże obudowy znacząco podnosiły koszty produkcji, czyniąc je niedostępnymi dla większości konsumentów. Płacisz za najwyższej jakości wrażenia wizualne, które wymagają dedykowanej przestrzeni w Twoim salonie.

Ten poziom cenowy jest ważny, jeśli studiujesz technologię retro lub próbujesz zrozumieć, dlaczego niektóre typy wyświetlaczy zniknęły z rynku. Dlaczego nie mogli podbić rynku? Prosta ekonomia. Wraz z rozwojem technologii płaskich ekranów ceny paneli LCD i LED spadły. Systemy wyświetlania do projekcji tylnej nie mogły konkurować z malejącymi kosztami cieńszych alternatyw.

Przeczytaj więcej o telewizorach LCD poniżej i dowiedz się, w jaki sposób ostatecznie udostępniono każdemu wysokiej jakości wyświetlacze.

Dlaczego wyświetlacze LCD są lepsze od plazmowych pod względem wydajności i przejrzystości

Wyświetlacze ciekłokrystaliczne (telewizory LCD) oparte są na inteligentnych materiałach międzywarstwowych. Źródłem światła jest podświetlenie, a przed nim znajduje się warstwa ciekłych kryształów. Same kryształy nie emitują światła. Zamiast tego obracają się i rozwijają, blokując lub przepuszczając fotony przez filtr kolorów. W rezultacie powstaje obraz.

Obliczanie zużycia energii jest łatwe. Telewizory LCD ​​zużywały mniej energii niż telewizory plazmowe, które w tamtym czasie były ich głównymi konkurentami. Panele plazmowe wymagają wysokiego napięcia do wzbudzenia gazów w małych ogniwach. Wyświetlacz LCD wymaga jedynie stabilnego podświetlenia i sygnału o niskim napięciu, aby poruszyć kryształy. Ta różnica w wydajności jest znacząca. Oznacza to, że Twoje rachunki za energię będą niższe. Oznacza to również mniej ciepła w salonie.

Rezolucja opowiada inną historię. Ekrany LCD generalnie zapewniają ostrzejszy obraz niż starsze urządzenia plazmowe. Struktura pikseli paneli LCD jest gęstsza. Ziarno staje się mniej zauważalne. Dla widzów oglądających transmisje HD różnica jest oczywista. Obraz wygląda dobrze. Tekst staje się wyraźniejszy.

Ale pozycjonowanie na rynku stało się prawdziwą przeszkodą. W latach 90-tych technologia ta była jeszcze w powijakach. Ekrany były nieporęczne. Kolory często były wyblakłe. Długie czasy reakcji powodowały rozmycie ruchu w dynamicznych scenach. Konsumenci byli ostrożni. Plazma zużywała więcej mocy, ale wydawała się oferować lepszy kontrast i głębszą czerń. To dlatego wyświetlacze LCD nie dominowały na listach sprzedaży w latach 90-tych. Pozostali w cieniu.

Potem przyszła następna dekada. Wielkość produkcji wzrosła. Koszt spadł. Jakość obrazu szybko się poprawiła. Technologia opisana na następnej stronie okazała się sukcesem. Nagle wszyscy zapragnęli ekranu LCD. Zmiana ta dotyczy nie tylko parametrów technicznych. Chodzi o dostępność i cenę. W miarę dostosowywania się łańcucha dostaw, wyświetlacze LCD przejęły rynek. Plazma pozostaje rynkiem niszowym. Technologia LCD stała się standardem.

To przejście oznaczało punkt zwrotny w sposobie, w jaki postrzegamy rzeczy. Mniej ciepła. Wyraźniejsze szczegóły. Obniżone koszty operacyjne. Warstwa ciekłokrystaliczna wykonała ciężką pracę. Podświetlenie pozostało bez zmian. W rezultacie powstał wyświetlacz, który można zainstalować w wielu domach bez obciążania panelu elektrycznego.

Dlaczego plazma zniknęła tak szybko? Nie dotrzymał tempa produkcji. Podejście LCD jest łatwe do skalowania. Panele można produkować także w małych fabrykach. Ceny spadły szybciej. Konsumenci szybko zdali sobie sprawę z jego wartości. Doskonały kontrast plazmy nie mógł pokonać zalet skali.

Nie zauważyliśmy cichej rewolucji, która miała miejsce w latach 90. Zauważyliśmy to, gdy w każdym sklepie zaczęto sprzedawać telewizory z płaskim ekranem. Warstwy ciekłych kryształów stały się wszechobecne. Odmieniło salon. To zmieniło branżę.

Konwersja cyfrowa i ukryte funkcje

Telewizja HDTV została wprowadzona w 1998 roku. Nie chodzi tylko o to, aby obraz był wyraźniejszy. Zmienia nasze postrzeganie wszystkiego. Sygnał analogowy zanika. Nadchodzi era cyfrowa. Różnica między dniem i nocą.

Za kulisami zaszły jednak inne zmiany. Jednocześnie telewizja skorzystała z nowych technologii. To nie są jedyne decyzje. W ten sposób telewizja przetwarza to, co oglądasz. To jest ważniejsze, niż większość ludzi zdaje sobie sprawę.

„Sygnały cyfrowe redukują szumy. Sygnały cyfrowe eliminują zakłócenia. Dlatego stare telewizory CRT wyglądają ziarniście. Nowe telewizory HD tego nie robią.”

To coś więcej niż tylko aktualizacja. To jest zmiana zasad. Transmisje uległy zmianie. Dostosowały się także firmy kablowe. Widzowie zauważyli przejrzystość. Nie zauważyli jednak żadnych zmian w tle. To właśnie oni umożliwili później wdrożenie inteligentnych funkcji.

Przejście na technologię cyfrową może naprawdę zmienić zasady gry. Tu nie chodzi o wielkość ekranu. Nie o ramę. O samym sygnale. Można lepiej renderować kolory. Głębsza czerń. Dźwięk jest teraz wyraźniejszy. Wszystko to można osiągnąć bez dokonywania zbyt wielu zmian w sprzęcie.

W tym samym momencie uderzyła w nas nowa fala. Wbudowany chip. Inteligentniejszy procesor. Te funkcje nie trafią na pierwsze strony gazet, ale zmienią sposób, w jaki korzystasz z telewizora.

Przejście na cyfrowe przechowywanie i wysoką rozdzielczość

W 1999 r. świat rozrywki domowej zmienił się na zawsze wraz z wprowadzeniem na rynek pierwszego cyfrowego rejestratora wideo (DVR). Urządzenie to zmieniło sposób konsumpcji treści, umożliwiając nagrywanie programów bezpośrednio na dysk twardy, skutecznie kończąc erę magnetowidów. Umożliwiała widzom wstrzymywanie, przewijanie i pomijanie reklam, co stało się standardem w pierwszej dekadzie XXI wieku.

Przez ostatnią dekadę w rankingach telewizji dominowali kulturalni giganci. „Survivor”, „Przyjaciele”, „CSI” i „American Idol” należą do najchętniej oglądanych programów telewizyjnych i przyciągają uwagę w całym kraju. Programy te zdefiniowały ówczesny krajobraz telewizji, a ich oglądalność była porównywalna ze wskaźnikami dzisiejszych platform streamingowych.

W tym samym czasie rozwijał się sprzęt. Firmy takie jak DISH Network i DIRECTV zaczęły wprowadzać kanały w wysokiej rozdzielczości (HD). Wraz ze wzrostem popularności HDTV definicja „ostrego obrazu” uległa zmianie z dnia na dzień. Ziarnista, standardowa rozdzielczość z lat 90. ustąpiła miejsca ostrzejszym, bardziej szczegółowym obrazom, torując drogę nowej erze przesyłania strumieniowego w wysokiej rozdzielczości.

U zarania ery LED-DLP

Być może pamiętasz wiele rzeczy, które wydarzyły się ostatnio, ale dramatyczna zmiana w sposobie, w jaki oglądamy telewizję, jest bardzo zauważalna. W 2006 roku rynek zmienił się radykalnie wraz z wprowadzeniem na rynek pierwszego komercyjnego telewizora HDTV DLP z podświetleniem LED. To coś więcej niż tylko mała aktualizacja. To przełom dla entuzjastów kina domowego, którzy chcą mieć duży ekran bez wydawania dużych pieniędzy.

Jak ta technologia faktycznie działa

Aby zrozumieć, dlaczego jest to ważne, musisz zajrzeć do środka. Technologia cyfrowego przetwarzania światła (DLP) nie jest nowa. Został wynaleziony w 1987 roku i opiera się na specyficznym półprzewodniku optycznym zwanym cyfrowym urządzeniem mikrolusterkowym (DMD).

Oto jak to działa: Wewnątrz projektora znajdują się tysiące maleńkich aluminiowych lusterek ułożonych na chipie. Każde lustro reprezentuje piksel. Przechylają się gwałtownie w przód i w tył, odbijając światło w kierunku i od ekranu. Dostosowując czas tych przechyleń, system tworzy obraz w skali szarości, który miesza się z kolorem źródła światła, tworząc obraz wyświetlany na ścianie.

W tych wczesnych modelach z podświetleniem LED źródłem światła był szereg diod LED, a nie nieporęczne i gorące lampy rtęciowe stosowane w tradycyjnych projektorach skierowanych do przodu. Dzięki temu urządzenie jest bardziej kompaktowe i energooszczędne.

Czynnik ceny, który zmienia wszystko

Prawdziwym powodem popularności tych kompleksów jest nie tylko ich charakterystyka. To jest kwestia finansowa. Kiedy te telewizory LED-DLP trafiły na półki sklepowe, były znacznie tańsze niż dwie wiodące wówczas opcje: telewizory plazmowe z płaskim ekranem i telewizory LCD.

Ekrany plazmowe zapewniają lepszy kontrast i poziom czerni, ale są drogie. Wczesne ekrany LCD były cienkie, ale często cierpiały na rozmycie w ruchu i miały niższy kontrast w porównaniu do plazmy. Z drugiej strony DLP oferuje atrakcyjną równowagę. Duży ekran (zwykle 100 cali lub więcej) można kupić za ułamek ceny ekranu plazmowego tej samej wielkości.

„Telewizory DLP są tańsze niż płaskie telewizory plazmowe i LCD.”

Ta różnica w cenie powoduje, że wielu konsumentów ponownie rozważa wartość swoich telewizorów. Czy chcą cienkiego panelu, który może być centralnym punktem ich strefy rozrywki, czy też chcą ogromnego, wciągającego obrazu, który może wypełnić całą ścianę w przystępnej cenie? Dla większości rynku odpowiedź jest oczywista.

Dlaczego nie jest to już standardem?

Rok 2006 był rokiem rewolucyjnym, ale wszystko szybko się zmieniło. Wraz z ulepszaniem technologii produkcji LCD i spadkiem cen, przewaga kosztowa DLP zaczyna się zmniejszać. Wyświetlacze LCD z podświetleniem LED zaczęły oferować większą jasność i niezawodność, wypełniając lukę w jakości obrazu w porównaniu z tym, co pierwotnie oferował DLP. Unikalne właściwości mechaniczne chipów DMD oznaczają również, że z czasem niektórzy użytkownicy mogą doświadczyć problemów, takich jak „efekt tęczy” i degradacja lampy, które nie występują w przypadku półprzewodnikowych wyświetlaczy LED.

Jednak DLP zachowało status króla stosunku jakości do ceny, choć na krótki czas. To zdemokratyzowało oglądanie na dużym ekranie i umożliwiło kina domowe, które wcześniej wymagały drugiego kredytu hipotecznego. Ta technologia nie zniknęła z dnia na dzień. Po prostu wkroczył do niszy kina domowego premium, gdzie jest dedykowany

Absurd 150-calowego wyświetlacza plazmowego

HD to nie tylko naklejka na małym ekranie. Rośnie do absurdalnych rozmiarów. Matsushita Electric Industrial Co., Ltd. przesuwa granice możliwości w zaawansowanych wyświetlaczach plazmowych o wysokiej rozdzielczości.

Jego rozmiar to 150 cali.

Tak, dokładnie 150.

To nie jest telewizor. To jest środek małego audytorium. Lub bardzo duży salon, nieprzeznaczony do niczego innego. Matsushita, obecnie znana jako Panasonic, udowodniła, że ​​technologia plazmowa jest w stanie zapewnić rozdzielczość HD nawet przy ogromnych rozmiarach.

Nie chodziło o wygodę. Chodziło o obecność. Podczas gdy większość z nas zastanawia się nad telewizorami 42-calowymi, Matsushita tworzy ekrany, które wymagają własnego kodu pocztowego. Najnowocześniejszy wyświetlacz plazmowy o wysokiej rozdzielczości pokazał, że gęstość pikseli można utrzymać nawet na ekranach o kolosalnych rozmiarach.

Kto to kupił? A może muzeum lub lobby firmowe? Lub ludzie, którzy chcieli obejrzeć mecz piłki nożnej i chcieli, aby piłka wypełniła całe ich pole widzenia.

To podkreśla prosty fakt wczesnego przyjęcia HD: „większy” nie zawsze oznacza „lepszy”. To jest oświadczenie.

Era dużych telewizorów w pełni. W pierwszej dekadzie XXI wieku rozmiary ekranów stale rosły, przesuwając granice tego, co rodziny mogły tolerować w swoich salonach. Do 24 listopada 2006 roku coroczny mecz futbolu uniwersyteckiego pomiędzy Uniwersytetem Teksasu a Uniwersytetem Texas A&M osiągnął absurdalne rozmiary. Na stadionie pojawił się gigantyczny pokaz o nazwie Godzillatron, który stał się kulturowym memem sam w sobie, udowadniając, że większe jest nie tylko lepsze, ale także konieczne.

Ale podczas gdy fani wpatrują się w ten gigantyczny ekran, w branży technologicznej zachodzą spokojniejsze, ale ważne zmiany. Nadchodzi nowa generacja telewizorów i nie chodzi już tylko o rozmiar. Chodzi o integrację.

Integracja komputera i telewizora

Koniec lat 2000. to początek ery Smart TV. Producenci zaczęli łączyć sprzęt komputerowy z tradycyjnymi telewizorami, tworząc urządzenia, które mogą zrobić więcej niż tylko odbierać sygnały bezprzewodowo. To nie jest tylko aktualizacja przyrostowa. To fundamentalna zmiana w sposobie, w jaki konsumujemy media.

Godzillatron reprezentuje szczyt świata napędzanego transmisją analogową. To jest wielkie widowisko. Nowe inteligentne telewizory symbolizują przyszłość łączności. Wprowadzają Internet do Twojego salonu i umożliwiają użytkownikom korzystanie z usług przesyłania strumieniowego, surfowanie po Internecie i interakcję z aplikacjami bezpośrednio na ekranie.

To połączenie zmienia rolę telewizora z pasywnego odbiornika w aktywny koncentrator. Aby uzyskać dostęp do treści cyfrowych, nie potrzebujesz już osobnego dekodera ani komputera. Sam telewizor staje się interfejsem użytkownika.

Dlaczego rozmiar jest tak ważny

Cała ta obsesja w tym okresie była spowodowana przejściem z monitorów CRT na płaskie ekrany. Wraz z rozwojem technologii LCD i plazmy koszty spadły, a większe ekrany stały się bardziej przystępne. Gra pomiędzy Teksasem a Texas A&M University ilustruje tę tendencję. Jeśli jest wystarczająco dobry na mecz futbolu uniwersyteckiego, będzie wystarczająco dobry do Twojego salonu.

Ale prawdziwej innowacji nie mierzy się w calach. To jest oprogramowanie. Integracja mocy obliczeniowej umożliwia aktualizację, dostosowywanie i podłączanie telewizora. To przygotowuje grunt pod „wojny streamingowe”, które zdefiniują następną dekadę.

Zmiana doświadczenia użytkownika

Dla przeciętnego użytkownika zmiany mogą na początku nie być zauważalne. Nadal oglądasz programy. Stopniowo jednak zwiększa się liczba opcji w menu. Do telewizora można podłączyć laptopa. Za pośrednictwem interfejsu telewizora można uzyskać bezpośredni dostęp do serwisów Netflix lub Hulu. Granica między komputerem a telewizorem zaczyna się zacierać.

Płótnem były duże ekrany z połowy 2000 roku. Inteligentne technologie stały się kolorami. Razem stworzyli nowy standard domowej rozrywki. Godzillatron to blask chwały według starego sposobu patrzenia. Telewizory Smart TV to obietnica spokojnej przyszłości.

Ale pytania pozostają. Czy ludzie rzeczywiście korzystają z tych nowych funkcji, czy po prostu kupują większe ekrany, aby oglądać te same stare programy? Pełna odpowiedź stanie się jasna dopiero za dekadę.

Podłączanie komputera Apple do telewizora HD

Sprzedaż pierwszej generacji Apple TV rozpoczęła się wiosną 2007 roku. Firma Apple określiła to urządzenie jako pomost. Wykorzystywał moc obliczeniową komputera stacjonarnego lub laptopa oraz szybkie łącze internetowe do strumieniowego przesyłania danych bezpośrednio na duży ekran. Cel był prosty: wykorzystać wysokiej jakości ekran HDTV i zwiększyć konsumpcję multimediów poza tradycyjnym dekoderem telewizji kablowej.

Do konfiguracji wymagany jest komputer. Podłącz iTunes do swojego sprzętu. Ta integracja umożliwia użytkownikom strumieniowe przesyłanie treści bezpośrednio z lokalnej biblioteki. Na telewizorze wyświetlały się filmy. Na dużym ekranie wyświetlano programy telewizyjne. Filmy z serwisu YouTube, które stały się dostępne na dużym ekranie, można było oglądać, co było niewygodne, gdy robiono to bezpośrednio na ekranie komputera. To urządzenie zmienia standardowy system rozrywki w salonie w cyfrowe centrum multimedialne.

Dlaczego to ma znaczenie we wczesnej erze przesyłania strumieniowego

Ta premiera oznaczała zmianę w sposobie, w jaki ludzie konsumują cyfrowe wideo. Wcześniej oglądanie pobranych treści na telewizorze wymagało skomplikowanego systemu kabli i adapterów. Apple TV upraszcza ten łańcuch. Dostrzegł wartość scentralizowanego serwera multimediów. Użytkownicy mogą organizować swoje listy odtwarzania w iTunes i przesyłać je strumieniowo na ekran w salonie bez wstawania z kanapy.

Szczególnie ważne jest włączenie YouTube. W 2007 roku wideo online wciąż ewoluowało. Posiadanie dedykowanego urządzenia do dostarczania tych strumieni na 40-calowy ekran wydaje się rzutem oka w przyszłość. Możesz zrobić więcej niż tylko oglądać pobrane filmy. Chodzi o dostęp do rosnącej biblioteki treści wideo w Internecie za pośrednictwem znanego interfejsu.

Rola sprzętu we wczesnych telewizorach inteligentnych

Urządzenie to nie zastąpiło całkowicie komputerów. Na nich to polegało. Komputer zajmował się dekodowaniem i zarządzaniem biblioteką. Apple TV działa zarówno jako odbiornik, jak i moduł renderujący. Architektura ta różniła się od nowoczesnych smart TV czy urządzeń do przesyłania strumieniowego. Zależność od najbliższego komputera Mac lub PC zadecydowała o jego wczesnej użyteczności.

Produkt oferuje użytkownikom telewizorów HDTV sposób na ujednolicenie ich cyfrowego życia. Zdjęcia, muzyka i filmy znajdują się w tym samym ekosystemie. Wyświetlanie ich na ekranie telewizora to nowa wygoda. Położyło podwaliny pod niezależną usługę przesyłania strumieniowego, ale w 2007 roku połączenie z komputerem było koniecznością.

Dla tych, którzy chcą, aby komputer był centralnym elementem ich salonu, oczywistym wyborem jest Windows XP Media Center Edition. To coś więcej niż tylko system operacyjny. To jest most. Oprogramowanie to pozwala użytkownikom przesyłać filmy, muzykę i zdjęcia bezpośrednio z dysku twardego do telewizora. Po prostu usiądź na kanapie i steruj wszystkim za pomocą pilota. Komputer wykonuje główną pracę, a telewizor wyświetla tylko wynik.

Jest to specjalna forma fuzji. Jest to metoda, która przedkłada dostarczanie treści nad moc obliczeniową.

Następnie pozostaje podejście sprzętowe. Panasonic dostrzegł ten sam trend, ale poszedł w odwrotną stronę. Zamiast sprawić, by telewizor działał jak komputer, umożliwiono mu łączenie się z Internetem. Ich platforma Viera Cast jest tutaj gwiazdą. Zamieniła zwykłe telewizory w inteligentne urządzenia. Nie jest wymagana żadna jednostka zewnętrzna. Nie jest wymagana skomplikowana konfiguracja komputera. Jedyne, czego potrzebujesz, to telewizor z możliwością podłączenia do Internetu.

Obydwa rozwiązania mają ten sam cel: łatwe wyświetlanie treści cyfrowych na dużym ekranie.

Jedna strona polega na oprogramowaniu Media Center Edition w celu zwiększenia możliwości komputera. Druga strona wbudowała połączenie bezpośrednio w panel. To, która opcja ma większy sens, zależy od tego, gdzie mieszkasz i co już masz.

Ta zmiana to nie tylko kwestia technologii. To kwestia przyzwyczajenia się.

„Interfejs powinien współpracować z pilotem, a nie myszą.”

To rozróżnienie jest ważne. Klawiatury nie nadają się do stolików kawowych. Do sofy niezbędny jest pilot. Zarówno Microsoft, jak i Panasonic to rozumieją i zaprojektowały swoje interfejsy z myślą o użyteczności. Ważniejsze niż samo połączenie.

W rezultacie nastąpił chaotyczny, ale konieczny okres przejściowy. Dowiadujemy się, co działa, a co nie. System Viera Cast jest często chwalony za swoją prostotę. Media Center Edition oferuje głębię. Można nagrywać programy telewizyjne. Zarządzaj swoją biblioteką multimediów. Wymaga to jednak komputera, który jest zawsze włączony. Zawsze tam. Zawsze brzęczy.

Żadne rozwiązanie nie jest idealne. Obydwa są prototypami inteligentnego domu.

Granice są zacierane. Szybko.

Wkrótce rozróżnienie między „komputerem” a „telewizją” zaczęło wydawać się arbitralne. Koniec z zastanawianiem się, które urządzenie powinno obsłużyć Twoje treści. Po prostu spodziewaliśmy się, że się pojawi.

Sprzęt stale się rozwija. Oprogramowanie będzie dostępne. Ale główny problem pozostaje.

Jak ukryć technologię w tle?

To wciąż otwarte pytanie.

Kiedy konsola staje się centrum multimedialnym

W wojnach streamingowych nie zabrakło także wyposażenia pokoju dziennego. Usługi wideo szybko się rozwinęły, a Netflix wkroczył na nieoczekiwane platformy sprzętowe. Nie musisz już siedzieć przed komputerem lub oddzielną konsolą do przesyłania strumieniowego. Jeśli posiadasz subskrypcję Xbox 360 i Xbox Live Gold, możesz zalogować się bezpośrednio do usługi. Możesz przesyłać strumieniowo filmy i programy telewizyjne bezpośrednio na duży ekran.

Dzięki temu Twoja konsola zmieni się z prostego pudełka z grami w wszechstronne centrum rozrywki. Użytkownicy mogą całkowicie ominąć komputer. Po prostu włącz konsolę Xbox, zaloguj się i zacznij grać. Ta prosta zmiana zmieni sposób, w jaki konsumujesz treści. Nie trzeba czekać na załadowanie pulpitu, gdy konsola jest już uruchomiona.

Integracja jest bardzo prosta. Dostęp do aplikacji mają subskrybenci Gold. Mogą przeglądać swoją kolejkę. Mogą oglądać co chcą. Nie chodzi już tylko o grę w trybie wieloosobowym. Mówimy ogólnie o kolacji. Granice między graniem a oglądaniem zacierają się. Utknęło.

Jak faktycznie działa aktywny sygnał telewizyjny 3D

Sprzęt do telewizorów 3D opiera się na określonej metodzie połączenia, która jest często pomijana. Wszystko zaczyna się od standardowego 3-pinowego złącza. To małe złącze podłącza się bezpośrednio do dedykowanego portu w wielu telewizorach i monitorach 3D. Stamtąd kabel idzie do nadajnika podczerwieni (IR).

Ten nadajnik to niezasłużenie zapomniany bohater systemu. Przesyła sygnały bezpośrednio do aktywnych okularów 3D. Okulary odbierają te polecenia i synchronizują czas otwarcia migawki z częstotliwością odświeżania ekranu, tworząc efekt głębi. Jest to proste fizyczne połączenie, które wielu użytkowników przeocza, próbując dowiedzieć się, co jest nie tak z ich okularami.

Jeśli chcesz lepiej zrozumieć, jak ta technologia wpisuje się w szerszy kontekst, możesz sprawdzić swoją wiedzę za pomocą narzędzi takich jak Classic TV Challenge, aby prześledzić ewolucję tych standardów. Aby uzyskać szczegółowe informacje techniczne, kanał TV Technology udostępnia szczegółowe informacje na temat działania tych ekranów.

Exit mobile version