Vergeet de schoolboeken voor een minuut.
NASA wil verhalenvertellers. Dichters. Filmmakers. Iedereen met een camera en een polsslag die kan vastleggen hoe het voelt om de grond achter je te laten.
Dit is geen subsidie voor abstracte kunst. Het is verbonden met Artemis. De missie die mensen terugstuurt naar de maan. Ze hebben ook stemmen nodig voor het laten vallen van de kernreactor van Mars in 2028. De maanbasis. De testvluchten waarbij de lichten aan blijven en de raketten branden.
Het doel? Bereik een zo breed mogelijk publiek.
“Inspireer de volgende generatie ontdekkingsreizigers”
Dat is de toonhoogte.
Als je instapt, vlieg je naar een NASA-faciliteit. Je brengt er dagen door. Interviewen van de ingenieurs. Over de vloer lopen. Het absorberen van de sfeer van mensen die daadwerkelijk machines bouwen die de leegte in vliegen. Het is meeslepend. Het is rauw. Het is toegang.
Wie krijgt een kaartje?
- Meestal in de VS gevestigde makers
- Internationale medewerkers van Amerikaanse teams
- Maximaal tien winnaars in de eerste ronde
Misschien later meer.
Er zit echter een addertje onder het gras.
Er komt geen cheque jouw kant op.
U wordt niet betaald. NASA noemt het ‘voor beide partijen voordelig’. U betaalt uw toegang. Zij zorgen voor de toegang. Het is een uitwisseling. Vertrouwen op het proces? Of vertrouwt u op uw eigen passie om de vliegtickets te betalen?
De eerste ronde is klein. De inzet is hoog.
Dus. Je hebt je pen. Of uw lens. Wil je aan de rand van de ruimte staan en over de stilte schrijven?
Toepassen. En neem je eigen geld mee voor de benzine.
