De sinaasappelboomgaarden raakten als eerste mijn neus.
Ik was veertien. Het is vijfentwintig jaar geleden en de geur roept nog steeds onmiddellijk de herinnering op. Zo werkt Disneyland.
We kennen allemaal de geur van het park. Piratenwater. Churros uit de Hoofdstraat. De peperkoeksneeuw. Het is geen ongeluk. Disney ontwikkelt het geheugen door middel van reukzin, met behulp van een gepatenteerd systeem dat geur in de lucht pompt precies wanneer je hersenen dit verwachten.
Soarin’ begon in 2001 als Soarin’ Over California. Het tilt je op, met bungelende benen, voor een scherm. Het voelt zo echt dat je maag zakt. Het concept verspreidde zich snel en verscheen in Epcot, Shanghai en Tokio.
Toen kwam de wereldwijde update. Soarin’ Around the World werd gelanceerd in 2016 en verruilde lokale herkenningspunten voor internationale iconen.
Nu is de rit weer veranderd. Ter gelegenheid van het 250-jarig jubileum van de VS is het Soarin’ Across America.
Ik heb ermee gereden op 2 juli. Openingsdag. De film begint met de Artemis II-raketlancering, een harde overgang van stilte naar macht. Toen New York. Vrijheidsbeeld. De horizon. Je zweeft over Washington, duikt door een moerasbootpad in Louisiana en scheert over de Grand Canyon. Je ziet Mount Rushmore. Je vliegt over het met sneeuw bedekte Alaska. Je eindigt in LA en kijkt naar het vuurwerk boven het kasteel.
De wind slaat je in je gezicht. Dat geldt ook voor de geuren.
Vers gras als het vee voorbij komt. Zeezout aan de kust. Aardse bayou-modder.
En dan de ananas.
Verse ananas en kokosnoot voor het Hawaiiaanse segment. Die blijft hangen. Het blijft op je kleding hangen. Ik zal het waarschijnlijk de komende twintig jaar ruiken.
Dit maken ging snel.
De bemanning vloog bijna 900 helikoptervluchten en meer dan 60 dronevluchten om de beelden vast te leggen, waarbij ze in totaal 45.000 kilometer aflegden. Toen ze de film eenmaal hadden, hadden Imagineers minder dan twaalf maanden de tijd om de overlay te maken.
Ze werkten nachten in Epcot. Weken van veertig uur, gewoon de wind afstemmen. Meer lucht bij de DC-vliegers, minder bij de Canyon. Een 103-koppig orkest herwerkte de originele partituur zodat deze bij de geografie paste.
Het mixen van geluid was een puzzel. Hoe bewerk je audio terwijl je in de bewegende rit zit?
Megan Duncan, een senior geluidsredacteur bij Walt Disney Imagineering, bouwde een geïmproviseerd station dat aan de bestuurdersstoel werd bevestigd. Muis, toetsenbord, VR-headset, mixer.
“Normaal gesproken moeten we voor een Soarin’-attractie steigers bouwen. Dat was niet mogelijk… omdat we zo’n snel schema hadden.”
Ze had geen monitoren nodig. Ze had alleen Bluetooth-bediening in de helm nodig. Geen sjoelapparatuur. Gewoon daar zitten, op de sim rijden, de niveaus aanpassen terwijl haar benen aan de rand van de theatervloer bungelden.
Werkt het?
De wachttijden waren torenhoog op die rustige zomermiddag. Mensen stonden meer dan een uur in de rij om de stem van Patrick Warburton te horen en het land te ruiken.
Ze gingen op pad. Ze werden opgetild.
De geurmachines neuriën waarschijnlijk nog steeds, zich voorbereidend op de volgende groep, terwijl de vorige renners in de uitgangsgang zitten en proberen de kokosnoot van hun haar te vegen.
