Jeśli dorastałeś, oglądając filmy na VHS, pojawienie się DVD wydawało się cudem. Ziarniste, rozciągnięte obrazy nagle stały się wyraźne. Dźwięk nie przypominał już dźwięku wydobywającego się z puszki. Można wstrzymać scenę, a obraz nie zamieni się w cyfrowy bałagan. Być może pominąłeś rozdziały. Można było nawet zobaczyć, jak reżyser wyjaśnia, co miał na myśli, mówiąc o tym dziwnym ujęciu w trzecim akcie.
Wydawało się, że to szczyt domowej rozrywki. Po co naprawiać coś, co nie jest zepsute?
Potem pojawiły się duże telewizory.
Większość konsumentów nie zdawała sobie sprawy, że ich standardowe dyski o niskiej rozdzielczości wyglądają fatalnie na ekranach większych niż 36 cali. Piksele były widoczne. Rozmycie stało się widoczne. Wypełnienie przestronnych ekranów w salonie wyraźnymi obrazami wymagało większej ilości danych. Potrzebowaliśmy formatu umożliwiającego przechowywanie wideo w wysokiej rozdzielczości.
Tak narodził się HD-DVD.
Koncepcja była prosta. Wyglądało jak DVD. Działało jak DVD. Ale oferował znacznie większą wydajność. Podczas gdy standardowa płyta DVD mieści około dwóch godzin wideo, HD-DVD może pomieścić od czterech do ośmiu godzin treści.
„Płyty HD-DVD najlepiej wyglądają na ekranach mniejszych niż 36 cali… nie zawsze sprostają wyzwaniom stawianym przez nowoczesne telewizory HD”.
Jeśli rozumiesz, jak działa DVD, znasz już podstawy HD-DVD. Obydwa formaty przechowują dane w mikroskopijnych zagłębieniach ułożonych w długą spiralę. Laser odczytuje te wgłębienia od drugiej strony. Dla lasera wgłębienia wyglądają jak guzki. Te nierówności odbijają światło na czujnik. Elektronika odtwarzacza przetwarza to odbicie na sygnał cyfrowy.
Odtwarzacz HD-DVD to w zasadzie odtwarzacz DVD z unowocześnionymi oczami. Nie tylko konwertuje sygnały na analogowe; może przesyłać je cyfrowo, zachowując integralność obrazu o wysokiej rozdzielczości.
Gra liczbowa
Różnica polega nie tylko na sposobie odczytywania danych, ale także na tym, ile z nich można przechowywać. Technologia fizyczna umożliwiła ogromny skok wydajności.
- Jednowarstwowy HD-DVD: 15 GB
- Dwuwarstwowy dysk HD-DVD: 30 GB
- Jednowarstwowa płyta DVD: 4,7 GB
- Dwuwarstwowa płyta DVD: 8,4 GB
Ten skok wydajności nie oznaczał tylko dłuższych filmów. Oznaczało to miejsce na wiele ścieżek audio, komentarzy i dodatków bez utraty jakości obrazu.
Kompresja ma znaczenie
Pojemność to tylko połowa sukcesu. Potrzebujesz także wydajnego algorytmu kompresji, aby zmieścić wideo w wysokiej rozdzielczości na dysku. HD-DVD obsługuje kodeki MPEG-2, MPEG-4 i VC-1. Ta elastyczność pozwoliła studiom zrównoważyć rozmiar pliku z wiernością wizualną.
Na płycie o pojemności 15 GB można uzyskać około czterech godzin odtwarzania w wysokiej rozdzielczości. Podwojenie przestrzeni w przypadku dysku dwuwarstwowego o pojemności 30 GB (lub 50 GB w niektórych kontekstach marketingowych, chociaż specyfikacja techniczna określała maksymalnie 30 GB w przypadku dysku dwuwarstwowego) zwiększa ten czas do ośmiu godzin.
Ale sama pojemność nie wygrywa wojen. Gracze wygrywają. A w przypadku odtwarzaczy HD-DVD musieli stawić czoła ostrej konkurencji ze strony Blu-ray.
Jak lasery niebiesko-fioletowe zmniejszają ścieżki danych
Mechanika działania HD-DVD nie jest magiczna. Opiera się na tej samej podstawowej fizyce, co standardowe DVD: warstwie odblaskowej z mikroskopijnymi nierównościami. Laser uderza w te nierówności, jest odbijany z powrotem do czujnika i przekształcany na sygnał cyfrowy. Fizycznie dysk jest identyczny jak jego poprzednik. Nadal ma 120 milimetrów szerokości i 1,2 milimetra grubości.
Jeśli jednak przyjrzysz się bliżej sposobowi przechowywania danych, zauważysz trzy konkretne zmiany, które pozwalają HD-DVD spakować znacznie więcej informacji w tym samym formacie.
Po pierwsze zamiast lasera czerwonego stosuje się laser niebiesko-fioletowy. Po drugie, wgłębienia (wnęki) stały się mniejsze, a zawierające je spiralne ścieżki są gęściej rozmieszczone. Po trzecie, kompresja danych stała się znacznie wydajniejsza.
Fizyka kroku toru
Zmiana koloru lasera może wydawać się drobną zmianą sprzętu, ale jest kluczem do wszystkiego innego. Laser niebiesko-fioletowy działa na długości fali 405 nanometrów, w porównaniu do lasera czerwonego o długości fali 650 nanometrów stosowanego w standardowych płytach DVD. Krótsze fale umożliwiają skupienie się na mniejszych obiektach.
Dzięki tej precyzji odstęp ścieżki – odległość pomiędzy spiralnymi liniami danych – może być znacznie węższy. Standardowa płyta DVD ma odstęp między ścieżkami wynoszący 0,74 mikrona. W przypadku HD-DVD liczba ta zmniejsza się do 0,40 mikrona. Wyobraź sobie różnicę pomiędzy pisaniem dokumentu szerokim markerem a cienkim piórem. Za pomocą pióra możesz zmieścić o wiele więcej słów na stronie.
Wojna kodeków: MPEG-4 i VC-1
Drugie istotne ulepszenie dotyczy kompresji danych wideo. Tradycyjne płyty DVD opierają się na formacie MPEG-2. Jest to sprawdzony format, ale według współczesnych standardów jest zbędny. Płyty HD-DVD mogą technicznie obsługiwać MPEG-2, ale domyślnie obsługują MPEG-4 (w wielu implementacjach szczególnie H.264/AVC, chociaż źródło podkreśla ogólną skuteczność MPEG-4) lub VC-1 (Windows Media Video 9 firmy Microsoft).
Te nowe kodeki są znacznie wydajniejsze. Utrzymują wyższą jakość wideo, a jednocześnie wymagają znacznie mniej miejsca na dysku. To właśnie ta wydajność umożliwia zmieszczenie wideo w wysokiej rozdzielczości na płycie tej wielkości.
Szybkość i integralność sygnału cyfrowego
Udoskonalenia sprzętu również przyspieszyły proces odczytu. Odtwarzacz HD-DVD może wyodrębnić informacje i dostarczyć je na ekran około trzy razy szybciej niż odtwarzacz DVD.
Co ważniejsze, odtwarzacze te łączą się z telewizorem HDTV za pomocą interfejsu multimedialnego wysokiej rozdzielczości (HDMI). Jest to połączenie czysto cyfrowe. Omija etapy konwersji analogowej, które pogarszają jakość w starszych systemach. Konwersja analogowa nieuchronnie wprowadza szumy i powoduje utratę jakości. Dzięki HDMI sygnał z płyty na ekran jest czysty.
Kompatybilny z DVD
A teraz kwestia praktyczna. Co się dzieje z Twoją istniejącą kolekcją DVD w obliczu całej tej nowej technologii? Czy staną się bezużytecznymi krążkami papierowymi?
Nie bez powodu branża wbudowała kompatybilność wsteczną w odtwarzacze HD-DVD. Większość odtwarzaczy HD-DVD zaprojektowano do odczytu standardowych płyt DVD. Laser niebiesko-fioletowy jest również w stanie odczytać większe wgłębienia i szersze ścieżki starszych dysków. Dzięki temu nie musisz wymieniać całej kolekcji z dnia na dzień.
Definicja standardowej i wysokiej rozdzielczości
Aby zrozumieć, dlaczego ta aktualizacja jest ważna, musisz przyjrzeć się rozdzielczości. Standardowa rozdzielczość (SD) wykorzystuje 525 linii pikseli od góry do dołu. Wysoka rozdzielczość (HD) obsługuje do 1125 linii.
Nie wszystkie linie 1125 są widoczne na każdym ekranie. Niektóre z nich stanowią część informacji napowietrznej sygnału. Ale różnica w szczegółach jest wyraźna. SD wygląda dobrze na małym telewizorze CRT. Na dużym, płaskim telewizorze HDTV standardowa rozdzielczość często wygląda na miękką lub wyblakłą. HD wykorzystuje tę przestrzeń ekranu.
Podczas odtwarzania standardowej płyty DVD na dysku HD-D
Załóżmy, że kupiłeś odtwarzacz HD-DVD, gdy tylko pojawił się w sprzedaży. Nadal możesz włożyć swoje stare DVD i wszystko będzie działać. Ale sytuacja odwrotna nie była prawdą. Jeśli kupiłeś film w nowym formacie HD-DVD, Twój dotychczasowy odtwarzacz DVD nie będzie w stanie go odtworzyć. Dyski były identyczne pod względem wielkości i kształtu. Ułatwiło to producentom kompatybilność wsteczną. Potrzebowali tylko czytnika laserowego, który byłby w stanie odczytać oba formaty. Właśnie taki był odtwarzacz HD-DVD firmy Toshiba, wydany w kwietniu 2006 roku. Odtwarza płyty DVD, HD-DVD i CD bez żadnych problemów.
Dlaczego przetrwały standardowe płyty DVD?
Nawet gdyby HD-DVD wygrało wojnę formatową, standardowe DVD nie zniknęłyby. Większość amerykańskich gospodarstw domowych po prostu nie miała telewizorów wysokiej rozdzielczości (HDTV). Ścieżka aktualizacji nie miałaby sensu bez ekranu pokazującego różnicę. Nie było sensu kupować multimediów w wysokiej rozdzielczości, jeśli oglądałeś je na telewizorze CRT lub urządzeniu o standardowej rozdzielczości.
Podwójne formaty i płyty łączone
Producenci znaleźli dwa sprytne sposoby na połączenie starej i nowej zawartości w jeden obiekt fizyczny.
Dyski dwuformatowe wykorzystywały dwie warstwy. Górną warstwą była standardowa płyta DVD. Odczytał go czerwony laser. Dolna warstwa zawierała zawartość HD-DVD. Odczytał go niebieski laser. Zewnętrzna warstwa pozostała przezroczysta dla światła niebieskiego. Umożliwiło to jednemu dyskowi dostęp do obu formatów poprzez przełączanie laserów.
Inną opcją był napęd combo. Był to projekt dwustronny. Jedna strona zawierała płytę DVD. Drugi to HD-DVD. Odwróciłeś płytę. Czerwony laser napędu czytał stronę DVD. Niebieski laser odczytał stronę HD-DVD. Obie metody rozwiązały problem kompatybilności. Zachowali biblioteki w nienaruszonym stanie. Dłużej aktualizowali także sprzęt.
Wojna formatowa: Blu-ray kontra HD-DVD
Łącznikiem miały być podwójne tarcze. Pojedynczy nośnik fizyczny, który można odtwarzać zarówno na standardowych odtwarzaczach DVD, jak i urządzeniach o wysokiej rozdzielczości. Gdyby rynek je zaakceptował, pierwsi użytkownicy mogliby unowocześnić swoje kina domowe bez wyrzucania istniejących kolekcji. Pomysł doceniły także sieci wypożyczalni i biblioteki. Byli w stanie obsłużyć klientów, którzy nie byli jeszcze gotowi na przejście na wersję HD, a jednocześnie byli przygotowani na przyszłość.
Potem HD-DVD umarło.
Format upadł pod ciężarem wsparcia korporacji i niezdecydowania konsumentów. Dziś to „co jeśli” stało się ślepą uliczką. Konsumenci zmuszeni są polegać na hybrydowych odtwarzaczach Blu-ray/DVD. Jest to jedyna droga naprzód, która pozostaje kompatybilna wstecz z ogromną biblioteką standardowych płyt DVD.
Ale zanim opadł kurz, wybuchła wojna. Brutalna, kosztowna walka o salon. Z jednej strony Toshiba i jej sojusznicy obsługiwali HD-DVD. Z kolei Sony, Panasonic i Samsung promowały Blu-ray. Obie strony wierzyły, że druga strona upadnie. Branża została podzielona na pół. Studia wybrały stronę. Konsumenci są zdezorientowani.
Co więc tak naprawdę ich rozdzieliło? To nie była tylko gra marketingowa.
Zaleta skalowania
Przyjrzyjmy się możliwościom sprzętu, w szczególności funkcji upscalingu. Ta funkcja zmieniła sposób, w jaki stara zawartość wyglądała na nowych ekranach.
Standardowe płyty DVD wytwarzają sygnał o rozdzielczości 480i lub 480p. Ta rozdzielczość wygląda ostro na 27-calowym telewizorze CRT. Ale na 50-calowym panelu plazmowym lub LCD obraz jest rozmazany. Różnica między wyświetlaczami analogowymi 480-liniowymi a dzisiejszymi ekranami 720p lub 1080p jest ogromna.
Odtwarzacze HD-DVD firmy Toshiba są wyposażone w wydajny procesor skalujący. Mogłeś włożyć starą, porysowaną płytę DVD z filmem Ojciec chrzestny. Odtwarzacz nie tylko powielałby sygnał 480p. Przetwarzał obraz poprzez interpolację pikseli w celu wypełnienia ekranu 720p lub 1080p.
Czy jakość odpowiadała jakości oryginalnej płyty HD-DVD? Nie. Oryginalny dysk zawierał znacznie więcej danych. Ale czy był lepszy od surowego sygnału analogowego z odtwarzacza DVD z 1998 roku? Niewątpliwie. Zmniejszyło to postrzępione krawędzie. Wygładziłem hałas. Dla tych, którzy zatrzymali swoją kolekcję DVD, była to zabójcza funkcja. To przedłużyło żywotność formatu w ich oczach.
Sony i Blu-ray również miały skalowanie, ale wdrożenie i jakość różniły się w zależności od producenta. Podejście firmy Toshiba zostało głęboko zintegrowane ze standardem HD-DVD, co stanowiło stałą zaletę.
Dlaczego to ma teraz znaczenie
Możesz zapytać, jakie to ma znaczenie, skoro HD-DVD już zniknęło. Jest to ważne, ponieważ ukształtowało sprzęt, którego używamy dzisiaj.
Awaria HD-DVD nie tylko zabiła format. Zabiło to pomysł, że dyski dwuformatowe staną się standardem. Nie otrzymaliśmy zunifikowanego ekosystemu wysokiej rozdzielczości, w którym jeden dysk działałby wszędzie bezawaryjnie. Zamiast tego mamy fragmentację.
Kiedy Twój hybrydowy odtwarzacz Blu-ray/DVD ulegnie awarii, utracisz dostęp do obu. Kiedy odtwarzacz HD-DVD uległ awarii, z dnia na dzień stał się odpadem elektronicznym.
Technologia skalowania opracowana podczas tej wojny jest obecnie standardem. Każdy nowoczesny telewizor Smart TV, każdy dekoder do transmisji strumieniowej, każdy odtwarzacz Blu-ray skaluje treść. Przyjmujemy to za oczywistość. Jednak tę zdolność udoskonalono w okopach wojny formatów.
T
Dlaczego HD-DVD przegrało bitwę formatów
Na początku XXI wieku toczyła się zacięta walka o dominację w branży zaawansowanych technologii. Nie chodziło tylko o lepszy obraz. To była korporacyjna masakra. Głównymi pretendentami były HD-DVD i Blu-ray. Krytycy porównują tę sytuację do wojen formatów VHS i Betamax z końca lat 80. Ale stawka była wyższa. Technologia była nowsza. Rynek był rozdrobniony.
Obydwa formaty miały wspólną kluczową cechę. Użyli niebieskich laserów zamiast czerwonych. Umożliwiło to utworzenie gęstszych zagłębień do rejestracji danych i osiągnięcie większej gęstości przechowywania. Oba obsługiwały również podobne standardy kompresji wideo i audio. Na papierze wyglądali jak bliźnięta rozdzielone po urodzeniu.
Ale nie były identyczne.
Dyski Blu-ray oferowały znacznie większą pojemność. Dwuwarstwowy Blu-ray mieścił 50 GB. HD-DVD osiągnął maksymalnie 30 GB. Ta dodatkowa przestrzeń zrobiła różnicę. Oznaczało to więcej dodatkowych materiałów. Oznaczało to filmy z większym bitratem. Oznaczało to ochronę przed starzeniem się.
Podział firmy
Kto kontrolował standardy? Forum DVD, które reguluje oryginalny standard DVD, zatwierdziło HD-DVD. Odrzucił Blu-ray. Toshiba, główny motor rozwoju HD-DVD, zasiadała w Komitecie Sterującym DVD Forum. To dało im wpływ instytucjonalny. Argumentowali, że HD-DVD jest logicznym następcą formatu, który już posiadali.
Blu-ray miał swój własny sojusz. Stowarzyszenie Dysków Blu-ray. W jego zarządzie znajdują się Sony, Pioneer, Dell, Apple, Disney i Fox. Przemysł filmowy w dużej mierze wspiera Blu-ray. Dlaczego? Piractwo. Nowy sprzęt do produkcji Blu-ray oznaczał, że płyty były trudniejsze do skopiowania. Studia obawiały się, że kompatybilność HD-DVD ze starszym sprzętem ułatwi piractwo.
Cena i czas
Pieniądz determinował popyt konsumencki. Pierwotnie HD-DVD było tańsze. Toshiba mogłaby wykorzystać istniejące linie produkcyjne. Blu-ray wymagał nowych fabryk. Pierwsze odtwarzacze HD-DVD kosztują około 399 dolarów. Ich cena szybko spadła do 290 dolarów.
Odtwarzacze Blu-ray były drogie w momencie premiery. Ale technologia produkcji szybko się poprawiła. Ceny spadły poniżej 300 dolarów. Czas był krytyczny. Odtwarzacze HD-DVD pojawiły się w sklepach 18 kwietnia 2006. Pierwszy odtwarzacz Blu-ray pojawił się w Stanach Zjednoczonych w czerwcu 2006. Dwumiesięczny benefit na HD-DVD. To wystarczyło, aby przekonać kilku pierwszych użytkowników. Ale to nie wystarczyło, aby wygrać wojnę.
Sojusze
Toshiba obsługiwana przez Microsoft i Intel dla HD-DVD. Firma Microsoft wypuściła dodatkowy napęd HD-DVD do konsoli Xbox 360 w listopadzie 2006. Było to posunięcie strategiczne. Konsole do gier były centralnym punktem systemów rozrywki w salonie. Kontrolując konsolę, kontrolujesz format.
W odpowiedzi Sony wypuściło na rynek konsolę PlayStation 3 w listopadzie 2006 roku. Zawierała ona napęd Blu-ray. PS3 było drogie. Ale połączył format z niezbędną platformą do gier. Do walki włączyły się także Apple i Dell. Stworzyli odtwarzacze Blu-ray dla komputerów Mac i PC. Giganci technologiczni podzielili się, ale giganci rozrywki pozostali przy Blu-ray.
Sceptycyzm
Na początku wynik nie był jasny. Krytycy kwestionowali wartość Blu-ray. Argumentowali, że pojemność 50 GB jest nadmierna. Ile danych wideo może wykorzystać jeden film? Nawet przy rozbudowanych dodatkach dodatkowa przestrzeń wydawała się niepotrzebna. Niższa cena HD-DVD wydawała się oczywistym wyborem dla konsumentów dbających o budżet. Wielu uważało, że tańszy format wygra po prostu dlatego, że jest dostępny.
Ale dostępność nie była dla każdego. Branża głosowała. Studiom zależało na bezpieczeństwie nowej produkcji. Firmy technologiczne chciały większej wydajności. Konsole do gier zostały już zbudowane dla Blu-ray.
Mit kodowania
Gdybyś odwiedził fora w czasie wojny, widziałbyś spory dotyczące czasu odtwarzania. Toshiba twierdziła, że na płycie HD-DVD o pojemności 30 GB można umieścić osiem godzin wideo HD. Stowarzyszenie Blu-ray Disc Association twierdzi, że dysk o pojemności 50 GB mieści osiem i pół godziny. Matematyka się nie zgadzała. Dysk dwa razy większy mieści tylko trochę więcej danych.
Ta rozbieżność nie była błędem. Było to wynikiem przepływności i kodowania. Plik o niższej przepływności zajmuje mniej miejsca. Wczesne testy Blu-ray często wykorzystywały kodowanie MPEG-2. MPEG-2 jest mniej wydajny niż MPEG-4. Marnuje miejsce na dane, które nie dodają jakości. Jeśli używasz wydajniejszego kodeka, możesz przechowywać więcej filmów na mniejszej przestrzeni. Liczby wprowadzały w błąd. Odzwierciedlały one raczej nieefektywną kompresję niż ograniczenia fizyczne.
Finał
Bitwa trwała dwa lata. Toshiba, Microsoft i Intel aktywnie promowały swój format. Mieli przewagę cenową. Mieli wsparcie DVD Forum. Mieli przewagę czasową. Ale przegrali.
HD-DVD upadło. Wojny formatowe zakończyły się w 2008 roku. Dziś na rynku fizycznych nośników HD króluje Blu-ray. Przeżył pomimo różnicy w cenie. Przetrwało dzięki stronniczości instytucjonalnej. Przeżył pomimo sceptycyzmu.
Jak to się stało? Odpowiedź znajduje się w następnej sekcji.
Punkt zwrotny
Detaliści nienawidzili zatorów. Nie mogli uzasadnić poświęcania cennej powierzchni handlowej dwóm konkurencyjnym formatom wysokiej rozdzielczości, a ryzyko wspierania strony przegrywającej było zbyt duże. Branża potrzebowała zwycięzcy.
Latem 2007 roku równowaga sił wyraźnie przesunęła się na korzyść Blu-ray. Kluczową rolę w rozprzestrzenianiu się formatu odegrały konsole Sony PlayStation 3, które były wyposażone w wbudowany napęd Blu-ray. Dane sprzedażowe za pierwszą połowę 2007 roku wykazały, że sprzedaż płyt Blu-ray była dwukrotnie większa niż płyt HD-DVD.
„HD-DVD nie było jeszcze gotowe do poddania się.”
Jednak wojna formatowa trwała nadal. Studia takie jak Paramount i DreamWorks zachowały ostrożność, wydając treści wyłącznie w formacie HD-DVD, chociaż filmy Stevena Spielberga wytwórni Paramount nadal pojawiały się na Blu-ray. Przepaść między formatami powiększała się, ale Toshiba nie zamierzała się poddawać.
Potem przyszły zdecydowane ciosy ze strony sprzedawców detalicznych.
Blockbuster przeniósł całą swoją ofertę filmów wysokiej rozdzielczości na Blu-ray. Firma Target poszła w ich ślady i zaprzestała produkcji odtwarzaczy HD-DVD, aby zrobić miejsce dla formatu Sony. Blogerzy i dziennikarze techniczni natychmiast ogłosili śmierć HD-DVD.
Jednak niska cena utrzymała format przy życiu. Odtwarzacze Toshiba były tańsze niż pojedyncze jednostki Blu-ray. Część ekspertów przewidywała, że wojna potrwa do 2009 roku. Porzucono plany dotyczące graczy kombinowanych, ale nadzieję podtrzymała niższa cena.
Warner Bros. przełamuje czar
Na początku 2008 roku sytuacja uległa diametralnej zmianie.
Warner Bros. ogłosił, że przechodzi wyłącznie na Blu-ray. To był miażdżący cios. Nagle HD-DVD miało tylko dwóch sponsorów studyjnych: Universal i Paramount.
Umowa na wyłączność Universalu wygasła. Umowa Paramount zawierała klauzulę umożliwiającą jej rozwiązanie w przypadku przejęcia kontroli przez Warner Bros. Jeśli Warner odejdzie, Paramount może pójść za nim.
Oni właśnie to zrobili.
Duch CES
Znaki losu były widoczne na targach Consumer Electronics Show w 2008 roku.
Toshiba odwołała wszystkie konferencje prasowe i najważniejsze wydarzenia poświęcone jej formatowi. Jej obecność została zredukowana do małego stoiska. Tymczasem na stoisku Blu-ray pojawił się gigantyczny, upiorny statek piracki.
Wal-Mart ogłosił, że będzie sprzedawał wyłącznie dyski i odtwarzacze Blu-ray.
W lutym 2008 roku Toshiba oficjalnie przyznała się do porażki. Ogłosiła, że do marca zaprzestanie produkcji odtwarzaczy HD-DVD. Wojna formatów dobiegła końca.
Jeszcze nie umarłem
Na tym historia się nie zakończyła.
W Chinach producenci obsługują technologię CH-DVD, odgałęzienie standardu HD-DVD. Czy oznaczało to ożywienie formatu?
Wątpliwy. Wojna z Blu-ray została już wygrana. Jednakże istnienie CH-DVD dowodzi, że różnice regionalne mogą sprawić, że starzejące się technologie pozostaną w cieniu długo po rozwiązaniu zasadniczego konfliktu.
Dlaczego wojna formatowa w końcu się skończyła
Opadł kurz po prawdopodobnie najdroższej bitwie marketingowej w historii elektroniki użytkowej. Jeśli szukasz zestawienia jak przebiegła bitwa HD DVD i Blu-ray, odpowiedź leży w połączeniu dynamiki sprzedaży detalicznej i kapitulacji korporacji.
To nie był nokaut techniczny. To był upadek biznesu.
Zmiana w handlu detalicznym, która zabiła HD-DVD
Pod koniec 2007 roku dla Toshiby wszystko było jasne. Formatowi nie udało się osiągnąć powszechnej dystrybucji detalicznej, jaką Blu-ray zapewnił na początku.
Target podjął decyzję. W lipcu 2007 roku firma ogłosiła, że będzie sprzedawać wyłącznie odtwarzacze Blu-ray. 🎯
Nie dotyczyło to tylko jednego sklepu. Był to sygnał dla rynku, że Blu-ray stał się standardem. Blockbuster podążył za tym, deklarując wsparcie dla tego formatu płyty. Wtedy nadszedł najbardziej miażdżący cios.
Wal-Mart obsługuje Blu-ray.
Duzi detaliści kontrolują przestrzeń na półkach. Bez tego HD-DVD nie mogłoby dotrzeć do masowego konsumenta.
Wsparcie Studio było niewystarczające
Potrzebujesz filmów, żeby sprzedawać graczy. Potrzebujesz graczy do sprzedaży filmów. To błędne koło.
Blu-ray miał przyłączone duże studia. HD-DVD miał tylko dwa: Warner Bros. i Paramount. To wszystko.
Disney, Sony, Universal i 20th Century Fox były po stronie Blu-ray. Kiedy w sierpniu 2007 roku Disney ogłosił wsparcie dla HD-DVD, wydawało się, że Toshiba wygra. Ale to był blef. Ostatnia, desperacka próba.
Na początku 2008 roku fasada się zawaliła.
Toshiba się poddaje
Koniec nadszedł szybko.
16 lutego 2008 r. Reuters podał tę wiadomość. Toshiba ogłosiła, że rezygnuje z HD-DVD. Wojna formatów dobiegła końca.
Toshiba zwróciła uwagę na brak wsparcia ze strony głównych studiów i sprzedawców detalicznych. Nie mogli konkurować z ekosystemem, który stworzył Blu-ray.
Nie była to nagła awaria techniczna. To był powolny ubytek zaufania.
Co stało się później?
HD-DVD nie zniknęło z dnia na dzień. Krążyły pogłoski o odrodzeniu formatu w Chinach. CNet poinformował o tym w lipcu 2008 r. Jednak sprawa nigdy nie nabrała rozpędu.
Rynek poszedł dalej. Konsumenci kupowali odtwarzacze Blu-ray. Studios wypuściło dyski Blu-ray. Infrastruktura została zbudowana.
Dokąd Cię to prowadzi?
Masz najlepsze zdjęcie. Blu-ray oferował rozdzielczość 1080p. HD-DVD miał podobne specyfikacje techniczne na papierze, ale zawierał mniejszą zawartość.
Różnice techniczne były niewielkie. Prawdziwą różnicą było przyjęcie formatu.
Jeśli kupiłeś odtwarzacz HD-DVD w 2007 roku, kupiłeś urządzenie dla formatu, który umarł w 2008 roku. Przepłaciłeś za ginący standard.
Blu-ray zwyciężył dzięki wsparciu Sony, Disneya i Walmartu. Nie chodziło tu o lepsze lasery. Chodziło o lepszy biznes.
Jak to się ma do Twojej dzisiejszej technologii?
Dlaczego jest to ważne teraz?
Ponieważ stworzył precedens dla wojen formatowych. Pokazało, że przewaga techniczna nie gwarantuje zwycięstwa. Ekosystem wygrywa.
Widzimy to ponownie w przypadku usług przesyłania strumieniowego. Widzimy to w przypadku standardów ładowania pojazdów elektrycznych. Lekcja pozostaje ta sama.
Wygrywa strona z największą liczbą partnerów, największą powierzchnią handlową i największą zawartością. Nie strona o najlepszych parametrach technicznych.
Dodatkowe artykuły i szczegółowe materiały
Jeśli chcesz głębiej zagłębić się w technologie, które umożliwiły powstanie tych formatów, zajrzyj tutaj:
- Jak działa Blu-ray : Technologia laserowa zwycięża.
- Jak działają holograficzne dyski uniwersalne : Format, który nigdy nie miał szans.
- Jak działają DVD : Standard zastąpiony formatami HD.
- Jak działa HDTV : Technologia wyświetlania, która napędza popyt.
- Jak działa Ultra-high Definition : następca Blu-ray.
- Jak działają ekrany LCD : Technologia ekranowa w większości nowoczesnych telewizorów.
- Jak działają projektory DLP : Kolejna metoda projekcji, z którą możesz się spotkać.
Źródła i dalsza lektura
Aby poznać dokładne dane stojące za tą historią, oto główne źródła dokumentujące katastrofę:
- Alt, Suzanne. „Sklepy docelowe będą sprzedawać wyłącznie odtwarzacze Blu-ray”. Biznes wideo. 26 lipca 2007
- Bangeman, Eric. „Impas pomiędzy HD DVD i Blu-ray będzie trwał do 2009 roku… przynajmniej.” Ars Technica. 25 września 2007
- Barnes, Brooks. „Dwa studia
